سالهاست که رفته‌ای

شاید همین دیروز بود که رفتی
اما نه!
انگار سالهاست که رفته‌ای
و من سالهاست که پشت پنجره
رفتن زنی را تماشا می‌کنم
که روزگارم را می‌برد
سالهاست که جای آخرین قدم‌هایت
رو پادری مانده
و من قدرت تکاندنش را ندارم...

خستگی

آدما از یه جایی به بعد فقط سعی می‌کنن خودشونو مشغول کنن
خودشونو مشغول میکنن، صب تا شب که چیزی حس نکن
دیگه چیزی حس نمیکنن جز خستگی
خستگیِ تموم روزهای پیش رو

گمشده...

یه روزی
توی یه نگاه عمیق گیر کردی
نگاهی که نشده ازش بیرون بیای
آخرم خودتو جاگذاشتی و رفتی...

پاییز

پاییز که برسد همه چیز یکهو سرت خراب می‌شود!
پاییز می‌رسد تا یادآوری کند 
هرآنچه گذشته، نگذشته...

رفتن

آدم‌ها می‌روند
و جای خالی‌شان را باقی می‌گذارند
درست همینجا، همین گوشه
و تو می‌مانی و این جای خالی
که باید پرش کنی
که نمی‌توانی پرش کنی
هرچه خاطره مانده می‌ریزی داخلش
اما پر نمی‌شود
و همینطور بِروبر به تو نگاه می‌کند
و تو فقط حسرت می‌خوری
لامذهب...

خاطرات این شهر

گاهی بی هدف قدم می‌زنم، تمام پیاده‌روهای این شهر رو
مقصد؟
مقصدی نیست، وقتی چشم‌ به راهی نباشه
فقط خاطره هست و خاطره!
که کاش بی تو خاطره‌ای نباشه...

اندرعجب

عجیب است!
تمام آنچه یک عمر هراسش را داری
یکهو بر سرت میریزد
آنهم توسط کسانی که روزی آدمشان می‌خواندی...

نقطه ته خط

بی تو نوشته‌هایم نقطه سرِ خط، ندارند!
غمگین و خسته همان ته خط میمانند...

ساختن

روزهایمان را به امید فروریختن دیوارها به شب رساندیم و نشد...
کسی ساختن نردبان را به ما یاد نداده بود!

شالگردن

عطر تنت را زندانی کردم!
در شالگردنی که برایم بافتی!
برای روز مبادا...